Sołectwa

SOŁECTWO PEŁCZYN

Sołtys-Jan Siudziak

statut

Wieś- położona w województwie lubelskim, w powiecie świdnickim, w gminie Trawniki.
Leży nad rzeką Wieprz  w centralnej części gminy.

Powierzchnia Sołectwa Pełczyn: 360,42ha.
Liczba ludności: 543 osób,

 

Miejscowość Pełczyn swój rozwój  zawdzięcza  dobremu położeniu przy trasach krzyżujących się dróg  z zachodu na wschód przebiega droga Lublin – Chełm, z północy na południe droga Łęczna- Krasnystaw.
Nazwa miejscowości najprawdopodobniej  pochodzi od imienia właściciela niegdyś tych ziem Pełki.
Pełczyn jest jednym z miejsc nad Wieprzem, gdzie wędkarze najchętniej łowią ryby. Wieprz tam jest wąski, szybki i głęboki.

 

 


Wieprz -urwisko we wsi Pełczyn

 

 

 

 


Droga gminna nr. 105726L

 

W Pełczynie działa Ochotnicza Straż Pożarna.

SOŁECTWO SIOSTRZYTÓW

Sołtys-Tadeusz Gadaj

statut

Wieś- położona w województwie lubelskim, w powiecie świdnickim, w gminie Trawniki.
Miejscowość położona w północno- zachodniej części gminy, przy ujściu rzeki
Giełczwi do Wieprza.

Powierzchnia Sołectwa Siostrzytów: 903,12ha.
Liczba ludności: 903 osób,

 

Pierwsze wzmianki odnośnie Siostrzytowa pochodzą  z 1389 roku. Nazwa  miejscowości miała różną pisownie w 1938 brzmiała ona Sestrzewithow zaś w 1414 Sestrzewitouicze i Siostrzewiów.
Siostrzytów był własnością szlachecką w 1389 roku szlachcianka Rochna i jej dzieci Klara i Leonard uzyskali Siostrzytów i pobliskie Czemierniki (dziś Trawniki).
W latach 1470-1480 dziedzicami Siostrzytowa byli bracia Jan i Mikołaj herbu Jastrzębiec. Jak donoszą źródła historyczne u zbiegu Giełczwi i Wieprza stał w XVIII wieku spichlerz zbożowy, który należał do bogatych rodów takich jak: ród Orzechowskich, Suchodolskich, i Lanckorońskich. W kolejnych latach dobra Siostrzytowskie przewijały się przez ręce rodu Micowskich.
Jak dowiadujemy się ze „ Wspomnień” Marii Morhow Kieplińskiej w roku 1825 roku część Siostrzytowa stała się własnością Katarzyny z hrabiów Poletyłów Rzewuskiej żony Michała Rzewuskiego- sędziego pokoju powiatu krasnostawskiego.
Kontynuatorem własnościowym Siostrzytowa do roku 1944 Był Józef Bogusławski oraz jego siostra Halina i wnukowie Wiktora Bogusławskiego i Anny z Rudzkich.
W XX wieku Siostrzytów był w posiadaniu rodziny Bogusławskich. Ostatnimi właścicielami do czasów wojny byli Józef i Halina Bogusławska.
Dwór był drewniany, stał po środku parku, do którego prowadziła aleja lipowa. Do folwarku należały: gorzelnia, sad, łąki oraz działający do dziś młyn usadowiony nad rzeką Giełczew.  Dziś po siostrzytowskim dworze zostało tylko kamienne gruzowisko pozostałość po dawnych zabudowaniach.

 

„Park dworski ”

Siostrzytów

 


Zabytek nieruchomy – budynek
„Młyn ”
Siostrzytów
Właściciel: Gadaj Zbigniew i Danuta

 

W Siostrzytowie znajduje się Szkoła Podstawowa.


Sala gimnastyczna .

Na terenie miejscowości działa Ludowy Klub Sportowy Huragan- Siostrzytów, Siostrzytów także Ochotnicza Straż Pożarna.

                                                                                     SOŁECTWO  EWOPOLE

Sołtys-Agnieszka Staniak

Statut

Wieś – położona w województwie lubelskim, w powiecie świdnickim , w gminie Trawniki.
           
Powierzchnia sołectwa Ewopole: 380,36 ha
Liczba ludności: 111 osób,

Jest najmniejszym i najbardziej malowniczym sołectwem. Leży na uboczu, na północno- wschodnim krańcu gminy. Od zachodu i północy wieś otoczona jest kanałem Wieprz- Krzna.
Początkowo ta mała wieś należała do powiatu chełmskiego, później do lubelskiego.
Trudno ustalić pochodzenie nazwy Ewopole. Tereny Ewopola, Wólki Kańskiej, Kaniego, Chojna, łąk i lasów do rzeki Wieprz w drugiej połowie XIX wieku należały do księcia Woronieckiego. Nazwa Ewopole składa się z dwóch wyrazów Ewa i pole. Mówi się , że było to Ewy pole. Jak głosi miejscowa legenda niewiasta o imieniu Ewa darowała tę ziemię mieszkańcom i na jej cześć nazwano tą miejscowość Ewopole.


Ewopole - kanał Wieprz-Krzna

 
„Dąb Ewopolanian”

 


„Kołynka”

 

SOŁECTWO BISKUPICE

Sołtys- Barbara Wójcik

statut

Wieś- położona w województwie lubelskim, w powiecie świdnickim, w gminie Trawniki.
Wieś malowniczo położna nad rzeką Giełczew.
Do 1954 roku istniała gmina Jaszczów, której siedzibą były Biskupice.

Powierzchnia Sołectwa Biskupice : 883 ha.
Liczba ludności: 866 osób,

 

Jan Długosz w dziele „ Liber beneficjorum” zapisał, że Biskupice leżące po lewej stronie Giełczwi- dopływu Wieprza istnieją już od 1427 roku, nazwa wywodzi się stąd, że były własnością biskupstwa krakowskiego. W 1425 r. sąd ziemski lubelski przysądził biskupowi Zbigniewowi Oleśnickiemu prawo do młyna zbudowanego przezeń po drugiej stronie Giełczwi, gdzie w 1444 r. poświęcił drewniany modrzewiowy kościółek przeniesiony tu z Piotrowina. W 1450 r. Król polski Kazimierz Jagiellończyk wydał przywilej lokacyjny biskupowi Zbigniewowi Oleśnickiemu na założenie miasta po prawej stronie Giełczwi na prawie magdeburskim i nadał temu miastu szereg praw, między innymi ustanowił targi co czwartek i jarmarki tygodniowe na Św. Trójcę. Biskup krakowski na polach oleśnickich założył Biskupice. Tenże biskup włączył lewobrzeżne Biskupice do miasta jak również kupioną wieś Stróżę alias Brzezice. Nadał następnie wójtostwo szlachcicowi  Andrzejowi Górskiemu, a następnie erygował w Biskupicach parafię przy kościele 3 X 1453 r. pw. Św. Stanisława i nadał jej siedlisko na plebanię, ogród, stawy, księgi i urządzenia kościelne. Do parafii włączył samo miasto oraz wsie: Biskupice, Białka, Brzezice, Chwalisławice, Falisławice, Jaszczów, Łysołaje, Siedliska, Suchodoły i Strużę. Dzięki przywilejowi lokacyjnemu miasto posiadało władze samorządowe czteroosobową radę oraz siedmioosobową ławę z wójtem sądowym, które sprawowały władzę administracyjną i sądowniczą. Kościół dotrwał do 1725 r. zaś ówczesna dziedziczka Biskupic Alojza Radzimińska z Piaseckich umierając bezpotomnie zapisała majątek na wybudowanie murowanego kościoła w miejsce drewnianego, natomiast wykonawcą swej woli uczyniła ówczesnego ks. Michała Olszewskiego. Powstała w 1727 roku świątynia w stylu włoskim z facjatą i dwoma wieżami, gdzie  w jednej były dzwony, a w drugiej sygnaturka. Cmentarz kościelny ogrodzono z trzech stron murem, a z czwartej otacza go plebania zbudowana w 1730 r.
W 1634r. Biskupice przeszły w ręce Pawła Piaseckiego- historyka, kronikarza, teologa, sekretarza królewskiego Zygmunta III Wazy, opata w Mogile, biskupa kamienieckiego, następnie chełmskiego i przemyskiego. Kolejnym właścicielem był Remigiusz Piasecki- stolnik lubelski, który w 1711 r. przeznaczył 20 tys. florenów na budowę nowego kościoła, który dokończyła wspomniana już Alojza z Piaseckich i Józef Radzymińscy.
Niekorzystny wpływ na rozwój miasta Biskupic miało zbyt spore oddalenie od przebiegającego traktu w stronę Chełma i granicy, wielka zaraza w 1497 r. która przegnała z miasta  przejeżdżającego wielkiego mistrza krzyżackiego Jana Tjofona, pożary oraz najazd Tatarów 1670 r., którzy całkowicie zniszczyli miasto.
W 1780 r. mieszczanie w obronie przywilejów nadanych przez Zbigniewa Oleśnickiego, potwierdzonych przez Stefana Batorego i Stanisława Augusta odmówili pańszczyzny i wysłali skargę do króla na ówczesną właścicielkę Brygidę Radzimińską. Bunt ten trwał z przerwami do chwili uwłaszczenia chłopów w 1865 roku, a prawa miejskie odebrano Biskupicom, w 1870 r. co spowodowało zastój w ich rozwoju.
I Wojna Światowa przyniosła zniszczenia. W okresie dwudziestolecia międzywojennego wybudowano nową szkołę, bożnicę i zaprojektowano wzniesienie budynku Urzędu Gminy.
Podczas II Wojny Światowej w Biskupicach mieścił się sztab organizacji  podziemnej: Polskiej Organizacji Wojskowej „Wilki”, która prowadziła działalność konspiracyjną. W Biskupicach mieściła się też prężnie działająca placówka AK, jak też działająca w prywatnym domu Oficerska Szkoła AK.

 

Zabytek nieruchomy – kościół

„ Kościół parafialny pw. św. Stanisława ”

 

Do innych interesujących zabytków należą:, Cmentarz parafialny oraz Cmentarz Żydowski tzw. „Baca Góra”.


 Kaplica Grobowa Popławskich murowana z kamienia XIX, a także Kaplica Grobowa Radzimińskich murowana z 1832 roku.



 

 Na środku Biskupic na rynku znajduje się Pomnik poświęcony Żołnierzom AK Walczącym o Wolną i Niepodległa Polskę. W pobliżu pomnika usytuowany jest parking dla samochodów osobowych, a także dwa sklepy oraz Filia Baku Spółdzielczego.

Od 05. 09. 1999 r funkcjonuje nowoczesny budynek Szkoły Podstawowej i Gimnazjum Publicznego tworzący Zespół Placówek Oświatowych im. Stefana Batorego.

Budynek Szkoły.

 W roku 2006 do użytku oddano nowo wybudowany budynek Sali Gimnastycznej wraz z łącznikiem. Przy ZPO w Biskupicach działa Uczniowski Klub Sportowy „Orzeł”.

Sala gimnastyczna .

 

SOŁECTWO DOROHUCZA

Sołtys-Bernadeta Iżewicz

Statut

Wieś- położona w województwie lubelskim, w powiecie świdnickim, w gminie Trawniki.
Leży w Obniżeniu Dorohuckim przy międzynarodowej trasie Lublin- Chełm-
Dorohusk.

Powierzchnia Sołectwa Dorohucza : 1344,69 ha.
Liczba ludności: 747 osób,

 

    Do dzisiejszego dnia zastanawiamy się nad znaczeniem nazwy: Dorohucza. W ruskim języku doroha oznacza drogę natomiast huszcza, która także jest rusycyzmem oznacza gęstwe, co w tłumaczeniu na język polski brzmiałoby: gęstwa dróg. ludzie maja skłonności do upraszczania wyrazów co sprawiło że z Doroh - huszcza nazwa zmieniła się na Dorohucza. W tym zagęszczeniu dróg ( droga na Białkę, do Siedliszcza i Ewopola: stare trakty)u przeprawy przez Wieprz powstało osiedle, które nazwano Dorohhuszczą, póżniej  Dorohuczą a najstarsi mieszkańcy uprościli nazwę miejscowości do Dyrucy.

     Zamieszkanie człowieka w Dorohuczy i pobliskim jej terenie nie ogranicza się tylko do okresu historycznego , ponieważ mozna tu spotkać tez slady ludzi prehistorycznych. Obniżenie Dorohuckie stanowiło dogodne miejsce do zakładania  rozproszonych osad  w okresie neolitu i wczesnego średniowiecza.Co roku pługi wyrzucają na powierzchnię skorupy naczyń glinianych, lepionych bez pomocy  koła garncarskiego, z fragmentami ozdób, z których archeolodzy odczytują ich przynależność kulturową i epokę. Wyrzucają narzędzia z kamienia łupanego i gładzonego takie jak: krzemienne noże, groty strzał, skrobacze, siekierki, toporki i inne. Wiele takich odkrytych przedmiotów zebrał były miejscowy nauczyciel Stanisław Puch i przekazał do muzeów w Chełmie i Lublinie. 
     Z dawnych pańszczyźnianych czasów zachowała się we wsi karczma dworska. Niegdyś spełniała ona we wsi rolę sklepu, restauracji i świetlicy. W późniejszych czasach pożar strawił karczmę- pozostały ściany i osmolone belki. W odbudowanej przez dwór karczmie Żyd arendarz prowadził już tylko sklepik.
Dziedzic majątku Trawniki odkupił od Żydów  majątek i obsadził w nim swego zięcia hr. Komorowskiego.
Parafia Dorohucza istniała od połowy XVIII w. i na ten okres datowany jest  kościół pw. Św. Judy Tadeusza wybudowany przez Szczęsnego Siłę- Nowickiego późniejszego właściciela tych dóbr. Wcześniej wieś Dorohucza należała do parafii Biskupice lecz msze św. dla mieszkańców były odprawiane w miejscowym kościele. Stare dokumenty parafialne zostały zniszczone w obawie  przed Moskalami, aby miejscowy kościół nie został zabrany na cerkiew.
Po odzyskaniu niepodległości mieszkańcy Dorohuczy wraz z ks. Kryckim- proboszczem parafii Biskupice, rozpoczęli starania o utworzenie samodzielnej parafii.
Starania te zostały pomyślnie zakończone , gdy pismem z dnia 18 X 1928 r. biskup Marian Fulman polecił ks. Wojciechowi Natkańskiemu zorganizowanie parafii Dorohucza. W dniu 25. 08. 1929 roku została erygowana parafia w Dorohuczy.
Dzisiaj w Dorohuczy można podziwiać: kościół , ruiny dworu, stary budynek szkoły ( kiedyś karczma) oraz młyn wodny z 1870 roku.


„ Kościół  parafialny pw. św. Judy Tadeusza ”
Dorohucza

 



„Zespół dworsko - parkowy ”
Dorohucza

 

 

„Młyn ”

Dorohucza

            Wspomniany budynek karczmy w późniejszym czasie stanowił miejscowa szkołę podstawowa. W kolejnych latach został wybudowany nowy budynek szkoły. Do której uczęszczają dzieci nauczania podstawowego kl. I- VI. W 2006 roku szkole zostało nadane imię Jana Pawła II.

           
W miejscowości działa Ludowy Klub Sportowy Vir- Dorohucza, a także Ochotnicza Straż Pożarna.

Informujemy że od 1 stycznia 2019 roku Urząd Gminy w Trawnikach będzie pracował w następujących godzinach:

poniedziałek: od 9:00 do 17:00

wtorek-piątek : od 7:30 do 15:30

Podniesienie kompetencji cyfrowych dla mieszkańców Gminy Trawniki.

Więcej…

Nabór wniosków w zakresie "Podejmowania działalności gospodarczej"

Więcej…